วันแปลกๆ

วันพฤหัสบดีที่8กันยายน 2548

หมู่นี้โลกมันปั่นป่วนยังไงก็ไม่รู้ ช่วงนี้มีอุบัติภัยทางธรรมชาติเยอะ อย่างน้ำท่วมที่ New Orlean จาก Hurricane Katrinaมีเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายที่ต้องสูญเสียอะไรหลายๆ อย่าง ทั้งชีวิตและทรัพย์สิน ผู้คนจำนวนมากไร้ที่อยู่อาศัย และไม่มีงานทำแบบกระทันหัน

เราเองก็เป็นผู้ประสบภัยทางไดอะรี่ (แม่ถือว่าเราเป็น "เหยื่อผู้เคราะห์ร้าย" เหมือนกัน ถึงแม้จะไม่ร้ายแรงถึงลำบากลำบน) เราเคยมีบ้านหลังนึงที่เราพักพิง ถึงแม้หลังๆ จะมีปัญหา เข้าไปอัพไม่ได้บ้าง เข้าไปอ่านไม่ได้บ้าง จนทำให้เราต้องมีบ้านสำรองอยู่ถึงสามหลัง แต่แม่ก็ยังอุ่นใจ ที่อย่างน้อยบ้านหลักๆ ของเราก็ยังอยู่

แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นความเวิ้งว้าง ไม่รู้บ้านหลังไหนเป็นบ้านหลักของเรา แม่มีไดอะรี่ถึงสามเล่ม ปักใจกับเล่มใดเล่มหนึ่งไม่ได้ซักที ยังติดไดอะรี่เล่มเก่าอยู่

วันนี้แม่ค่อนข้างจะมีเวลาเยอะกว่าปกติ เพราะไม่ต้องไปทำงาน แม่หยุดงานเพื่ออยู่บ้านกับหนู ครูโจไม่อยู่ ลาพักร้อนทั้งอาทิตย์ เมื่อวันอังคารกับวันพุธที่ผ่านมาพ่อเป็นคนหยุดงานดูแลหนู ตอนนี้ถึงตาแม่แล้ว

ตอนเช้าแม่พาหนูไปฟัง storytime ที่ห้องสมุด เด็กๆ เยอะเหมือนกัน แม่ว่าไม่ค่อยสนุก เพราะเค้าอ่านให้ฟังธรรมดาๆ น่าเบื่อออก ยังดีที่มีเพลงขั้นระหว่างเรื่อง เจ้าหน้าที่เค้าเล่นกีตาร์และให้แม่ๆ กับเด็กๆ ร้องเพลง เมื่อเช้านี้เราร้องเพลง Old Mcdonald had a farm, B-I-N-G-O, If you're happy and you know it เพลงโปรดของหนูทั้งนั้น

แต่ถึงจะไม่ค่อยสนุก (สำหรับแม่)แม่ว่าหนูก็สนใจพอสมควร เวลาเค้าอ่านหนังสือให้ฟัง หนูตั้งใจฟังมาก เดินไปยืนดูหนังสือใกล้ๆ เพราะมุมที่เรานั่งนั้นเห็นไม่ค่อยชัด ตอนท้ายเค้าแจกภาพระบายสี หนูรี่เข้าไปรับ (ด้วยความเคยชิน) แม่บอกให้หนูขอบคุณ หนูหันไปบอกว่า "thank you" เสียงดังฟังชัดเชียว

หลังจากนั้นเราก็ไปหม่ำอาหารกลางวันกัน เราแทบไม่เคยไปกินอาหารข้างนอกด้วยกันสองคนแม่ลูกเลยมั้ง แม่ได้โอกาส เพราะอยากกินอาหารเกาหลี และร้านเกาหลีร้านนี้มี lunch special เฉพาะวันธรรมดาเท่านั้น แม่เลยพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส ไหนๆ ก็ต้องหยุดงาน enjoy ให้เต็มที่ซะเลยดีกว่า อิๆ

ถ่ายรูปมาฝากพ่อด้วย เพราะพ่อไม่ได้ไป อิๆ

กิมจิและผักดองหลากชนิด อร่อยมากๆ

ตอนแรกๆ หนูไม่ยอมหม่ำข้าว หม่ำแต่เนื้อ
แต่ตอนหลังพอชิมข้าวแล้วเกิดติดใจ ประจำเลยหนูอ่ะ

เมื่อบ่ายน่ะ แม่หวังว่าหนูจะหลับในรถ แล้วก็มาหลับต่อที่บ้าน เหมือนที่หนูทำเมื่อสองวันที่ผ่านมา แต่แม่โชคไม่ดีเหมือนพ่อ พอวางหนูลงเตียงหนูก็ตื่น และไม่ยอมนอนอีกเลย

พอดีวันนี้มีร้านเปิดใหม่แถวบ้านเรา แม่เลยชักชวนหนูไปสำรวจกัน โอ้โห มนุษย์มนา เยอะแยะไปหมด แน่นจนแทบไม่มีที่ทางให้เดิน นี่ขนาดวันนี้วันพฤหัสนะ แม่เจอคนเยอะๆ แล้วมึนทุกที ไม่สามารถซื้ออะไรได้ อีกร้านนึงคนน้อยกว่า แต่ก็ยังเยอะ สิ่งที่เราซื้อจากร้านนี้ (ร้านขายเสื้อผ้าและของแต่งบ้าน) คือ หนังสือ (?)A Potty for Me ให้หนู ราคาลดแล้วลดอีก คุ้มมากๆ อิๆ แต่ขำอ่ะ แม่ไปร้านขายของแต่งบ้าน ร้านเสื้อผ้า กลับบ้านมาได้หนังสือมา งง @@

เมื่อวานพึ่งคุยกับพ่อว่าเดี๋ยวนี้หนูคุยเป็นเรื่องเป็นราวขึ้นเยอะเชียว อย่างเช่น ตอนไปเดินเล่นกัน หนูเห็นรถแล่นเข้ามาในหมู่บ้าน หนูบอกแม่ว่า "รถ เข้ามา"

อ้อ แล้วหนูน่ะ จอมออกคำสั่งเลยอ่ะ ตอนแรกหนูนั่งใน wagon แม่ลาก wagon ไปเดินเล่นในสวน พอถึงตรงสนามตรงกลาง หนูก็สั่งแม่ว่า "down down" แม่ก็จอด wagon หนูก็พยายามปีนลงมา แต่ยังปีนเองไม่ได้ พอแม่ช่วยลงมาได้ หนูก็เปลี่ยนไปลาก wagon แทนที่จะเป็นคนนั่ง ฮ่าๆๆๆ ขำๆ น่าจะลากแม่ได้ด้วยเน้าะ แม่ไม่เกี่ยงที่จะเป็นคนนั่งหรอกน้า

บ่ายนี้ระหว่างหนูนั่งหม่ำๆ สแน็คอยู่ หนูก็หันมาบอกแม่ว่า "grape" แม่ก็เหวอเล็กๆ ถามหนูว่า "grape?" ด้วยความงงนั่นแหละ นึกไม่ถึงว่าเดี๋ยวนี้สั่งกันได้ขนาดนี้ หนูตอบว่า "grape, please" ฮ่าๆๆๆๆ อิแม่ก็ยังไม่วาย เพื่อความแน่ใจ "grape?" หนูก็ตอบอีกว่า "Yes, please" จ๊ากกกกก.. เล่นกันอย่างงี้ ก็ต้องไปทำหน้าที่แจ๋ว เอาองุ่นมาเสิร์พสิค้า แต่แหม แม่ต้องล้างองุ่นน่ะ หนูก็สงสัยว่าทำไมแม่ไม่เอาองุ่นมาเสิร์พ มีการทวงด้วยนะ ตะโกนว่า "GRAPE, PLEASE" เออ.. วุ้ย แหม สั่งจริ้ง แม่คุณ

รักหนูมากมาย
ถึงแม้หนูจะกลายเป็นเจ้านายจอมออกคำสั่งไปซะแล้ว ชิ